ჩეზარე პავეზე: ვეცადე, მეკოცნე და შენ მიკბინე

ვეცადე, მეკოცნე და შენ მიკბინე,
ყოველი, ყოველი დაკარგულია.
ღვთიური სამოთხის ვიყავ უფალი
შორეულ დღეებში.
ვცხოვრობდი ზღაპარში
სად სინანული, მერყევი შიში
მხდიდნენ უკეთ და უფრო მშვენიერს.
ახლა კი ყველაკაი დავკარგე.
რადგანაც მქონდა სურვილი ცოდნის,
რადგან მერმისში დაურწმუნები
შეუბრალებელ ჩემი ცოდვების
გამო წკვარამში გადავეშურე.

Cesare Pavese

ho tentato di baciarti e tu mi hai morso,
tutto tutto è perduto.
Possedevo un divino paradiso
in quei giorni lontani.
Vivevo in un altro sogno
che i timori malcerti
di una fine e i rimorsi
mi facevano solo più bello.
Ora ho perduto tutto.
Per volere sapere,
per il mio male implacabile
che non crede al futuro
mi sono gettato nel buio…

ჩეზარე პავეზე: * * *

არ იცნობ გორაკებს,
სად სისხლი დაისხა.
ყველანი ვიქეცით,
ყველამ იქ დავტოვეთ
იარაღ-სახელი.
ქალი გვიყურებდა,
თუ როგორ გავრბოდით.
მხოლოდ ერთადერთი
შედგა მუშტშეკრული,
ახედა ზეცას და
ვერა დაინახა.
თავი ჩამოუშვა
და გარდაიცვალა
კედლის ქვეშ, მდუმარე.
ახლა იქ სისხლია
და მისი სახელი.
ქალი გველოდება
ჩვენ იმ გორაკებზე.

Cesare Pavese

Tu non sai le colline
dove si è sparso il sangue.
Tutti quanti fuggimmo
tutti quanti gettammo
l'arma e il nome. Una donna
ci guardava fuggire.
Uno solo di noi
si fermò a pugno chiuso,
vide il cielo vuoto,
chinò il capo e morì
sotto il muro, tacendo.
Ora è un cencio di sangue
e il suo nome. Una donna
ci aspetta alle colline.

9 novembre 1945

ჩეზარე პავეზე; (შენა ხარ მიწა)

შენა ხარ მიწა,
ჯერეთ უთქმელი,
არაფერს ელი,
თუ არა სიტყვას.
სიღრმიდან მოსულს,
როგორც ტოტებში
ნაყოფს ხილისას.
ქარი მოგწვდება.
შემოგეხვევა
ირგვლივ ხმელი და
კვლავმკვდარ საგნებით,
რომელნიც ქარსვე
თან გაჰყვებიან.
კიდურები და სიტყვები ძველი.
ზაფხულისაა შენი ცახცახი.

Cesare Pavese

Tu sei come una terra
che nessuno ha mai detto.
Tu non attendi nulla
se non la parola
che sgorgherà dal fondo
come un frutto tra i rami.
C'è un vento che ti giunge.
Cose secche e rimorte
t'ingombrano e vanno nel vento.
Membra e parole antiche.
Tu tremi nell'estate.

29 ottobre 1945

ჩეზარე პავეზე: მოვა სიკვდილი და ექნება თვალები შენი

მოვა სიკვდილი და ექნება თვალები შენი,
იგი, რომელიც ცხოვრებაში გვერდით დაგვყვება
ალიონიდან დაისამდე, ძილგატეხილი,
შეუსმენელი, როგორც ძველი მონანიება,
ან მავნე ჩვევა, უაზრო და უნიადაგო.
თვალები შენი იქნებიან უსიტყვო სიტყვა,
ძახილი ჩუმი, დადუმება, ამაოება.
ყოველ ცისმარე დილას ნახავ შენ მათ, როდესაც
სარკის წინაშე მოიხრები, მოიკაკვები.
ჰოჲ, ტკბილო სასოვ, დღე დადგება, როცა გავიგებთ,
რომ ხარ სიცოცხლეც, ერთდორულად რომ ხარ არარაც.

კვდომას ყველასთვის გააჩნია უცვლელი მზერა,
მოვა სიკვდილი და ექნება თვალები შენი,
ეს რომ მოხდება, თითქოს მავნე ჩვევაც გაქრება,
სარკეში ნახავ მკვდრეთით აღმდგარ საკუთარ სახეს,
დახშულ ბაგეთა გაიგონებ მეტყველებასაც.
სიტყვაუთმქელნი ჩავეშვებით უღრმეს მორევში.

Cesare Pavese

Verrà la morte e avrà i tuoi occhi

Verrà la morte e avrà i tuoi occhi-
questa morte che ci accompagna
dal mattino alla sera, insonne,
sorda, come un vecchio rimorso
o un vizio assurdo. I tuoi occhi
saranno una vana parola,
un grido taciuto, un silenzio.
Così li vedi ogni mattina
quando su te sola ti pieghi
nello specchio. O cara speranza,
quel giorno sapremo anche noi
che sei la vita e sei il nulla

Per tutti la morte ha uno sguardo.
Verrà la morte e avrà i tuoi occhi.
Sarà come smettere un vizio,
come vedere nello specchio
riemergere un viso morto,
come ascoltare un labbro chiuso.
Scenderemo nel gorgo muti.